جشنواره سی و چهارم فیلم فجر سینمای ایران

یادداشت تمجید آمیز جعفر پناهی برای لانتوری

جعفر پناهی

لانتورى فیلم تاثیر گذارى است . دیر شروع مى شود و طول مى کشد تا تماشاگر را درگیر خود سازد . اما وقتى درگیر شد ، تا پایان اول رها نمى شود. فیلم دو پایان دارد که پایان دوم توضیح واضحات است . گفتم طول مى کشد تا تماشاگر در گیر شود . دلیلش فرم آن است . فرمى که سعى در القاى مستند دارد اما با بازیگران شناخته شده . تا تماشاگر فرم را بپذیرد و شخصیتها معرفى شوند زمان از دست رفته است ، ولى راهى جز این هم براین نوع کارها نیست . گویى چاره در تحمل است . باید تحمل کرد تا با زاویه دید آشنا شد . پایه و اساس لانتورى بر زاویه دید است . هر کسى از چه زاویه اى به قصاص نگاه مى کند . گاه صادق است و گاه افراطى . درست همانجا که بر صداقت شخصیت مریم شک مى کنیم زاویه دوربین عوض مى شود و ماجرا را از دید او مى بینیم . به موقع و هوشمندانه این امر صورت مى گیرد تا همذات پندارى دو چندان شود . هر چند شخصیت ها ملموسند و باور پذیر اما افراط و تفریط هم چاشنى کار است تا جبهه گیرى فیلمساز آشکار شود . بخصوص در پایان دوم که برگها کاملا از رو بازى مى شود . لانتورى دیگر مشکلات ممیزى همچون فیلم قبلى درمیشیان را ندارد . چرا که بهتر از این در توجیه و توضیح قصاص نمى شد فیلم ساخت . اما بیشتر از توجیه تا توضیح قصاص ، مسئله اصلى در بخشش است .بخششى که در نیمه اول فیلم مریم از زنى دیگر مى خواهد و در آخر فیلم خود جاى آن زن را مى گیرد . بر خلاف شخصیت تک بعدى کسى که بر روى زمین نشسته است و زمین و زمان را در مالکیت افکار و ایدئولوژى خود مى بیند . دکترى که مجرى قصاص است از تک بعدى در مى آید و باور پذیر مى شود. گریم فوق العاده است و دوربین همراه فیلم . اردشیر رستمى را دوست داشتم و نوید محمد زاده بازى اش در سکوت و بدون دیالوگ ، دلنشین و بوسه بر جاى چک اش بیاد ماندنى . درخت آرزوها ، چه خوب در فیلم جاى دارد و تو به عنوان تماشاگر دوست دارى کاغذى بر شاخه شکننده اش بچسبانى که روى اش نوشته است “بیایید انسان باشیم “…

درباره نویسنده

پویان صدقی

پویان صدقی

نظر بدهید